Lasy a woda

Badania potwierdzają, że lasy wpływają na okresy odpływów wód powierzchniowych, a sprawnie i odpowiednio rozmieszczone magazynują wody w okresie wezbrań i roztopów i oddają je w okresie suszy. Gleby rolnicze w naszym kraju — z reguły — wykazują największe braki wody w czerwcu, lipcu, a obszary leśne w tym czasie oddają największe ilości wód. Same zaś mają najniższą zasobność najczęściej we wrześniu i październiku (czyli po sezonie wegetacyjnym). Zmniejszają odpływy nieprodukcyjne wód powierzchniowych i zwiększają lub utrzymują zasoby wód wgłębnych. Jak wykazał A. Mołczonow, przy przekroczeniu progów w obniżeniu lesistości każdy 1% zmniejszenia lesistości obniża o 10% zasoby cieków wodnych. Proponuje on, aby wszystkie cieki wodne płynęły leśnymi korytarzami, których szerokość powinna być zależna od masy wód w tych ciekach (wahać się one powinny od 50 do 1000 metrów szerokości). Cieki górskie wymagają leśnej zabudowy biologicznej, której zakres ustalać należy drogą odrębnego analizowania każdej zlewni. Można więc na podstawie dotychczasowych doświadczeń stwierdzić, że istnieje zależność między stopniem lesistości każdej zlewni a potrzebą budowy zbiorników retencyjnych oraz gospodarką wodną tego obszaru. Główna zasadą podczas regulacji cieków na terenach górskich jest - nie pogarszać naturalnych stosunków wodnych. Błędy jakie popełniono przy prubach regulacji cieków wodnych doprowadziły do wystąpienia wielu niekorzystnych zjawisk (m.in. kanalizacji cieków, zmniejszenia bioróżnorodności dolin rzecznych i terenów zalewowych, przerwania korytarzy ekologicznych, zahamowania samooczyszczania wody). Do zakresu renaturyzacji zaliczyć możemy przywracanie naturalnego biegu cieków wodnych, wraz z wypłyceniami i przegłębieniami, co wpływa na spowolniony przepływ wody i zwiększając przez to retencje. Aby stworzyć meandry buduje się tak zwane deflektory, na ścianach których osadza się materiał niesiony przez rzekę. Obecnie brzegi cieków wodnych stabilizuje się za pomocą narzutów kamiennych lub też porzez posadzenie wzdłuz lini brzegowej odpowiednio dobranych roślin. Zaprzestaje się już stabilizacji za pomocą płyt betonowych. Poprzez budowę małych zbiornikówOpóźnianie spływu i zwiększenie retencji osiąga się tez dzięki budowie niewielkich zbiorników gromadzących wodę – w ich konstrukcji wykorzystywane są zwykle materiały naturalne, takie jak kamienie, żwir czy faszyna. Ich realizacja uzależniona jest od lokalnych spadków terenu, które często wymuszają budowę zbiorników w tzw. układzie kaskadowym (siec zbiorników położonych na różnej wysokości). Na dużą skalę odnawia się tez obiekty, które utraciły swoja funkcje (czasami wystarczy jedynie odmulenie, usuniecie podrostu i naprawa już istniejącej infrastruktury).