Badanie morza

Międzynarodowa Rada Badań Morza (ICES — International Council for Exploration of Sea) w 1968 roku powołała Grupę Roboczą do spraw Zanieczyszczenia Bałtyku. W jej skład weszli przedstawiciele wszystkich krajów nadbałtyckich. Grupa ta w 1969 roku ogłosiła Raport Grupy Roboczej dotyczący zanieczyszczeń Morza Bałtyckiego, w którym podano, że wymiana pozioma wody w Bałtyku następuje co 21 lat. W stratyfikacji pionowej wyróżnia się dwie warstwy zasolenia. Mniej zasolona jest warstwa górna (50—70 metrów głębokości). Niżej położone wody są bardziej słone. Dwuwarstwowość jest niekorzystna dla odświeżania i napowietrzania wód głębszych i sprzyja gromadzeniu się tam siarkowodoru i niekorzystnemu dla życia biologicznego od-tlenieniu. Zasadnicza cyrkulacja wód powierzchniowych Bałtyku przebiega w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara, a występujące prądy zależą głównie od kierunku wiatrów. Stwierdzono w ciągu ostatnich 30 lat wzrost stężenia soli pokarmowych (z l mg w l litrze do 3 mg w l litrze) oraz zmniejszania się zawartości tlenu, co wskazuje na proces eutrofizacji wód Bałtyku. Ścieki i inne zanieczyszczenia Bałtyku usystematyzowano wg stopnia ujemnego oddziaływania na środowisko wodne Bałtyku w następującej kolejności: ścieki komunalne, ścieki przemysłowe, zanieczyszczenie pestycydami i związkami rtęci, zanieczyszczenie smarami i ropa naftowa, zanieczyszczenie termiczne.
pasmanteria